استیون اوکازاکی نگاهی بسیار تکان‌دهنده به میراث دردناک اولین و امیدواریم آخرین استفاده از سلاح‌های هسته‌ای در جنگ می‌اندازد. این مستند با مصاحبه با چهارده بازمانده بمباران اتمی که بسیاری از آن‌ها هرگز پیش از این در ملاء عام صحبت نکرده‌اند و چهار آمریکایی که مستقیماً در این بمباران‌ها دست داشته‌اند، بررسی دقیقی از این فاجعه و پیامدهای آن ارائه می‌دهد.

فیلم‌ساز سوئیسی ژاپنی، آیا دومنیگ، نوه پزشکی که در زمان بمباران اتمی هیروشیما در سال ۱۹۴۵ مشغول به خدمت بود، با ردیابی زندگی یک پزشک و پرستاران سابق که زمانی تجربه مشابهی داشتند، به تجربه پدربزرگ درگذشته خود نزدیک می‌شود. در حالی که او در حال جمع‌آوری خاطرات و دیدگاه‌های امروزی این آخرین بازماندگان است، فاجعه هسته‌ای فوکوشیما رخ می‌دهد و به نظر می‌رسد تاریخ در حال تکرار است. فیلم‌ساز با ردیابی گذشته پدربزرگ متوفی خود که به عنوان یک پزشک جوان در بیمارستان صلیب سرخ هیروشیما پس از پرتاب بمب اتمی روی شهر کار می‌کرد، با پزشکان و پرستارانی مواجه می‌شود که در آن زمان تجربیاتی مشابه او داشتند. پدربزرگ او تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۱ هرگز نتوانست درباره تجربیات خود صحبت کند، اما داستان‌های شگفت‌انگیز و صراحت شخصیت‌های فیلم، او را به گذشته پدربزرگش نزدیک‌تر می‌کند.